Home > > Waanzin als zingeving bij Antonin Artaud

Waanzin als zingeving bij Antonin Artaud


Volgens Antonin Artaud haalt de acteur zijn kracht uit het lichaam, uit zijn organen. In zijn geschriften, met als belangrijkste werk 'Le Théâtre et son Double' (Het theater en zijn dubbel) trekt Artaud fel van leer tegen het op narratieve en representatieve leest geschoeide theater waarin le Dieu-Auteur absoluut meesterschap uitoefent.

Antonin Artaud

The Theater and Its Double
Artaud Anthology

Heliogabalus

Tussen 1932 en 1933 schreef Artaud 2 manifesten over het 'theater van de wreedheid'. In 1933 werd er ook effectief een Théâtre de la Cruauté uit de grond gestampt, maar het realiseerde slechts weinig. Dit theater had een afrekening moeten zijn met het narratieve en representatieve aspect van de eigentijdse spektakels. Artaud ging zelfs zo ver het theater sinds Aeschylus als 'verval' te typeren.

De term 'cruauté' verwijst niet louter naar fysieke wreedheid. In het Nederlands ging een specifieke betekenisbodem van het begrip verloren, met name 'onbemiddeld', 'zonder tussenkomst van', 'tegenwoordig'. Het theater kon volgens Artaud niet zomaar een theatrale representatie zijn, integendeel, het moest corresponderen aan het leven zelf. Met mimesis, met nabootsing nam hij geen genoegen. Artaud zocht een soort 'voor'-talig oergevoel. Het lichaam wilde hij terugvoeren tot de originele condities, een toestand die nog voor de schepping van God dateert. Balinese dans inspireerde hem in zijn zoektocht naar een nieuwe beeldtaal. De wreedheid die Artaud in gedachten had, was iets natuurlijk, iets dat eigen is aan het leven zelf.


50 Drawings To Murder Magic
Het theater van de wreedheid

Artaud On Theatre
The Monk

Artaud zocht koortsachtig naar rauwe klanken, gebaren en andere primaire middelen om de taal van het lichaam tot expressie te brengen. Artaud streefde tevens naar een dehiërarchisering van de theatrale elementen. Le Dieu-Auteur werd aan de kant geschoven en de mise-en-scène won aan belang. Gevolg was wel dat de ene autoriteit door de andere vervangen werd: le Dieu-Metteur-en-Scène.

Volgens Artaud is de kunstenaar niet zomaar een krankzinnige, maar wel iemand die danst op het slappe koord tussen doorzicht en waanzin, iemand die een alchemistisch proces ondergaat, iemand die zich laat omsmelten en transmuteert om zichzelf en zijn kunst te herscheppen.

Blijf je graag op de hoogte? Schrijf je dan snel in voor onze nieuwsbrief. Neem je graag de pen ter hand? Schrijf je dan in als gastauteur bij Dramaturgie | Platform.

Rubriek:

0 reacties op "Waanzin als zingeving bij Antonin Artaud"

Laat je reactie horen