Home > , > Lang leve de herinnering aan Erik De Volder

Lang leve de herinnering aan Erik De Volder


Sinds kort kunnen we Erik De Volder jammer genoeg niet meer onder de levenden rekenen. Zijn creatief nalatenschap stelt ons echter in staat om de herinnering aan deze bijzondere man levendig te houden.

Gebiologeerd door tekenen en toneel maken was De Volder als kind al voorbestemd voor het theatervak. Bijna 20 jaar bouwde Erik De Volder samen met Toneelgroep Ceremonia een unieke ambachtelijke theatertaal op, ontstaan vanuit een ludieke vorm van anarchistisch interventietheater.

In In Stukken ontdek je 22 toneelteksten van Erik De Volder, geschreven tussen 1988 en 2010. Het werd een lijvig boek dat het repertoire van Erik De Volder knap bundelt.

Het boek In Stukken dompelt ons onder in de wereld van een ambachtelijk theatermaker die persoonlijke histories met een enorme zin voor detail uitdiepte. In stukken van Erik De Volder is kortweg een adembenemend naslagwerk onontbeerlijk voor elke liefhebber van zijn theatertaal.


In het boek Dansen met de schaduw van het onbewuste onderzoekt dramaturge Ellen Stynen, in samenwerking met Prof. Dr. Freddy Decreus, de essentie van de theatrale verbeelding van Erik De Volder.

Begrippen als hybriditeit en authenticiteit onderbouwen dit boek dat ontstond als eindwerk voor de opleiding Theaterwetenschappen aan de Universiteit van Antwerpen.

Poète et prisonnier is een bijzondere theatertekst van Erik De Volder, grafisch geïllustreerd door Stan van Steendam.

Deze theatertekst bracht Erik De Volder in 1994 op de planken in samenwerking met componist Johan Derijcke.


Voorstellingen van zijn hand kwamen zeer organisch tot stand, vanuit improvisatiesessies met een selecte kring van acteurs. De Volder reikte veelal het inspiratiemateriaal aan. Tijdens de sessies deed hij dan weer zo veel mogelijk beroep op de eigenheid van elke acteur.

Met een achtergrond als beeldend kunstenaar valt vooral de visuele kracht in het toneelwerk van Erik De Volder op. Ook verwerkte hij vaak een revue van groteske, carnavaleske figuren in zijn voorstellingen, niet zelden als een satire op vastgeroeste katholieke rituelen. Het gelaat van de acteurs boetseerde Erik De Volder met behulp van schmink op tot een veelzijdig expressiemiddel. Op scène maakte hij dan ook gretig gebruik van lichteffecten om onheilspellende grimassen op het gezicht van de acteurs te schilderen en zo de expressie extra in de verf te zetten.


In veel van zijn meer recente voorstellingen sloop de dood al binnen als thematische grondtoon. In Au nom du père en de Damen uit 2006 was de dood onbewust sluimerend aanwezig. Tijdens Het Laatste Avondmaal, zelf in 2010 bijgewoond in de dorpskerk van Ramskappelle, werden twee poppen ritueel ten grave gedragen.

Erik De Volder werkte samen met tal van andere theatermakers, componisten, auteurs etc. Voor tal van producties ging hij samenwerkingen aan met theaterhuizen zoals de KVS, LOD, Campo, etc. Na de première van de voorstelling Woyzeck, op vraag van Johan Simons gemaakt voor NTGent, verliet Erik De Volder ons jammer genoeg veel te vroeg; heengegaan in zijn slaap.


Blijf je graag op de hoogte? Schrijf je dan snel in voor onze nieuwsbrief. Neem je graag de pen ter hand? Schrijf je dan in als gastauteur bij Dramaturgie | Platform.

Rubriek: ,

0 reacties op "Lang leve de herinnering aan Erik De Volder"

Laat je reactie horen